Category: Βιβλίο
-
Χαϊκού
Φωτογραφίες της στιγμής της πιο ανείπωτης, που λύνουν τα μάγια της σιωπής αναδεικνύοντας με μοναδικό τρόπο την αισθητική του λόγου διαποτίζοντάς τον με μεταφορές και λυρισμό. Ζωγραφιές της αργής ζωής, ζωγραφιές ολιγόλογες έως σιωπηλές, “νεκρές φύσεις” που αποκτούν ψυχή, που περνούν, χαϊδεύουν όπως ο άνεμος το σκιάχτρο και πάνε, αφήνοντας πίσω τη γαλήνη του Χειμώνα,…
-
Το τραγούδι της σάλπιγγας
Η βοσκή στο λόφο πίσω από του Ουίλσον, πέρα από την πλαγιά όπου υψωνόταν ο στάβλος, έλαμπε στο σούρουπο μ΄ ένα εξαίσιο μελί χρώμα. Όμως ολόγυρα στην κοιλάδα τα χωράφια ξεθώριαζαν και βυθίζονταν στους ίσκιους. Σύντομα το φως θα χανόταν πίσω από το ακριανό ύψωμα. Τα σύννεφα πάνω απ΄ τους λόφους της ακτής θα σκοτείνιαζαν,…
-
Τα εις ευατόν
Πορεύομαι μέσα από τα όσα ορίζει η Φύση, μέχρι να ‘ρθει η ωρα να πέσω να ξεκουραστώ· αφήνοντας την πνοή μου στον αέρα που καθημερινά ανασαίνω, και το κορμί μου στη γη, που χάρισε στον πατέρα μου το σπέρμα, στη μάνα μου το αίμα, στην τροφό μου το γάλα· στη γη που καθημερινά επί τόσα…
-
Πιο πέρα από τη θάλασσα
Η βροχή να πέφτει σ΄ αυτή τη θάλασσα του τίποτα. Αυτό το τίποτα της θάλασσας που απλώνεται κι απλώνεται δίχως τέλος. Το τέλος που ποτέ δεν έρχεται. Κι εσύ φυλακισμένος μέσα στο τίποτα. Τι παράξενο, τι μοναχικό το γεγονός ότι υπάρχεις. … Πηγαίνει στο σπίτι των γονιών του. Περνάει πάνω απ΄ το γέρικο, κουφό σκυλί…
-
Άνθρωποι στον ήλιο – Ο τυφλός και ο κουφός
Και τότε είπε ξαφνικά ο Αμπού Κάις, σαν να να συνέχιζε μια κουβέντα με τον εαυτό του:“Τι θα κάνουμε τώρα, Αμπντ Ελ ‘Αττι;”Κι αισθάνθηκα τα μάτια του να καίνε το πρόσωπό μου, όπως νιώθω καμιά φορά τα αυτιά μου να ανοίγουν σε κάθε αδύναμο ήχο, λες και είναι παγίδα καλά κρυμμένη μέσα στα χορτάρια. Δεν…
-
Το γράμμα μιας άγνωστης
Απο εκείνη τη στιγμή σ’ αγάπησα. Ξέρω πως οι γυναίκες σου είπαν πολλές φορές αυτή τη λέξη, σε σένα τον χαϊδεμένο τους. Μα, πίστεψέ με, καμιά δεν σ΄ αγάπησε τόσο δυνατά -σαν σκλάβα, σαν σκυλί- με τόση αφοσίωση, όσο το κορίτσι εκείνου του καιρού. Τίποτα στον κόσμο δεν μοιάζει με την κρυφή αγάπη ενός παιδιού…
-
Το τραγούδι του προφήτη
Κοιτάζει τον ουρανό και βλέπει τη βροχή που πέφτει από ψηλά και στην κατεστραμμένη αυλή δεν υπάρχει τίποτα να δει, μόνο ο κόσμος που επιμένει, το σπασμένο τσιμέντο που αφήνει να ξεμυτίσουν οι χυμοί της ζωής οι κρυμμένοι αποκάτω του, κι όταν η αυλή θα ‘ναι παρελθόν, αυτό θα ‘χει μείνει, η επιμονή του κόσμου…
-
Όλιβ Κίτττριτζ
Πόσα δεν ξέρουν οι νέοι, σκέφτηκε γέρνοντας δίπλα σ΄αυτόν τον άντρα που άγγιζε τον ώμο της, το μπράτσο της, ώ πόσα δεν ξέρουν οι νέοι. Δεν ξέρουν πως αυτά τα γέρικα, χοντρά και ζαρωμένα σώματα έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη όσο και τα δικά τους, τα νεανικά και σφριγηλά, πως τον έρωτα δεν τον προσπερνάς, έτσι…
-
Με -Τι
Μπορείς να σκοτώσεις με πολλούς τρόπους. Να καρφώσεις ένα μαχαίρι στην κοιλιά κάποιου, να του στερήσεις το ψωμί, να μην του γιατρέψεις την αρρώστια, να τον βάλεις σε ένα ανθυγιεινό σπίτι, να τον εξοντώσεις στη δουλειά, να τον οδηγήσεις στην αυτοκτονία, να τον στείλεις στον πόλεμο και ούτω καθεξής. Μερικοί απ΄αυτούς τους τρόπους είναι παράνομοι…
-
Ιπποκράτους και Ασκληπιού γωνία
Δε μου αρέσουν οι απαντήσεις, σε φέρνουν πιο κοντά στον θάνατο. Η απόλυτη γνώση σε εξοικειώνει με το Τέλος, σε αντίθεση με τα αναπάντητα ερωτήματα, την αμφιβολία, τα αν και τα ίσως. Η αμφιβολία κρύβει ποίηση. Τα αναπάντητα ερωτήματα έχουν κι αυτά μέσα τους ποίηση, είναι όμορφα, σε κάνουν να θέλεις να ζήσεις. … Μπορώ…