alsdaskind

Ο Ο., σε μια συζήτηση με τον Α., του περιγράφει πώς νιώθεις γερνώντας. Ο Ο. μπήκε τώρα στα εβδομήντα, η μνήμη του έχει κενό, το πρόσωπό του είναι ρυτιδιασμένο σαν μισάνοιχτη παλάμη. Κοιτάζοντας τον Α. και κουνώντας το κεφάλι του με ύφος απολύτως απαθές, λέει: “Τί παράξενο να συμβεί αυτό σε ένα αγοράκι”. Ναι, είναι…

Θα τη βρούμε την άκρη. Σαν το νερό μέσα απ’ τις ρωγμές, θα τη βρούμε την άκρη.