Η βοσκή στο λόφο πίσω από του Ουίλσον, πέρα από την πλαγιά όπου υψωνόταν ο στάβλος, έλαμπε στο σούρουπο μ΄ ένα εξαίσιο μελί χρώμα. Όμως ολόγυρα στην κοιλάδα τα χωράφια ξεθώριαζαν και βυθίζονταν στους ίσκιους. Σύντομα το φως θα χανόταν πίσω από το ακριανό ύψωμα. Τα σύννεφα πάνω απ΄ τους λόφους της ακτής θα σκοτείνιαζαν, τα ράντσα θα γίνονταν ένα με τα δέντρα, οι φανοστάτες θα άναβαν και ο άδειος ουρανός θα φέγγιζε σπαρμένος με άστρα.

Από το βιβλίο “Το τραγούδι της σάλπιγγας του “Wallace Stegner,
από Εκδόσεις Gutenberg σε μετάφραση Γιάννη Παλαβού