Πορεύομαι μέσα από τα όσα ορίζει η Φύση, μέχρι να ‘ρθει η ωρα να πέσω να ξεκουραστώ· αφήνοντας την πνοή μου στον αέρα που καθημερινά ανασαίνω, και το κορμί μου στη γη, που χάρισε στον πατέρα μου το σπέρμα, στη μάνα μου το αίμα, στην τροφό μου το γάλα· στη γη που καθημερινά επί τόσα χρόνια με ταΐζει και με ποτίζει· στη γη που με κουβαλάει ενώ την πατάω και σε τόσα την εκμεταλλεύομαι.

…

… αν λέω διαχωρίσεις το ηγεμονικόν σου από τις εμμονές που απόκτησε εξαιτίας της προσήλωσης στα πάθη, κι από τα περασμένα ή τα μελλούμενα, θα γίνεις καθώς λέει ο Εμπεδοκλής,
σφαίρα ολοστρόγγυλη που χαίρεται τη μοναξιά τριγύρω
μαθημένος να ζεις μόνο αυτό που βιώνεις, δηλαδή το παρόν.

Από το βιβλίο “Εις εαυτόν” του Μάρκου Αυρηλίου,
από Εκδόσεις ΘΥΡΑΘΕΝ