Σε πολλά μέρη οι ακτές είναι σκεπασμένες από πέτρες ή μάλλον από ηφαιστειακά θραύσματα. Γκρεμισμένες μάζες από ένα μαυριδερό ή πρασινωπό υλικό σαν σκωρία από υψικάμινο, σχηματίζουν σκοτεινές σχισμές και σπήλαια εδώ κι εκεί, μέσα στα οποία η θάλασσα αδειάζει ακατάπαυστα με μένος στον αφρό της, απλώνοντας από πάνω τους ένα πέπλο γκρίζας καχεκτικής ομίχλης, μέσα στην οποία πετούν εξώκοσμα πτηνά μεγαλώνοντας την αντάρα με τις στριγκλιές τους. Όσο ήρεμη κι αν είναι η θάλασσα στ΄ ανοιχτά, δεν υπάρχει ανάπαυση για αυτά τα κύματα και αυτούς τους βράχους. Μαστιγώνουν και μαστιγώνονται ακόμη κι όταν ο ωκεανός πιο έξω είναι γαληνεμένος. Εκείνες τις καταθλιπτικές συννεφιασμένες μέρες που είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της περιοχής του υδάτινου μεσημβρινού, οι σκούρες, υαλώδεις μάζες, πολλές από τις οποίες υψώνονται μέσα από λευκές δίνες και κύματα σε απομονωμένα και επικίνδυνα μέρη μπροστά στην ακτή, παρουσιάζουν ένα πλουτώνειο τοπίο. Τέτοια μέρη μόνο σε έναν εκπεσόντα κόσμο θα μπορούσαν να υπάρχουν.

…

Δεν το λέω με την αδιαφορία του άκαρδου καλλιτέχνη, αλλά μακάρι να μπορούσα να ζωγραφίσω με κραγιόνια, γιατί αυτή η γυναίκα παρουσίαζε ένα εξαιρετικά συγκινητικό θέαμα, και τα κραγιόνια, ακολουθώντας απαλές μελαγχολικές γραμμές, είναι αυτά που θα απεικόνιζαν καλύτερα την πένθιμη μορφή της μαυροντυμένης με δαμασκηνά χείρας Τσόλα.

Από το βιβλίο “Τα μαγεμένα νησιά” του Herman Melville, από Εκδόσεις Ποικίλη Στοά σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή